Bir fırının dün yüz, bugün yüz yirmi ekmek ürettiğini düşünelim. Daha fazla çalışan işe almış, yeni bir fırın satın almış ya da iş akışını değiştirerek aynı sürede daha çok ekmek pişirmiş olabilir. Bu örnek, ekonomik büyümenin temel fikrini anlatır: Bir ülkede belirli bir dönemde üretilen ürün ve hizmet miktarının artması. Burada önemli bir ayrım var. Ekmek sayısı değişmeden yalnızca fiyatı yükselirse fırının satış geliri artabilir; ama daha fazla ekmek üretilmiş olmaz. Bu yüzden ekonominin gerçekten büyüyüp büyümediğine bakarken fiyat değişimlerinin etkisi ayıklanır. Ekonomistler buna reel büyüme der. Amaç, yalnızca fiyatların mı yükseldiğini, yoksa üretimin de mi arttığını anlamaktır. Üretim birkaç yoldan artabilir. İşletmeler makine ve ekipmana yatırım yapabilir. Çalışanlar yeni beceriler kazanabilir. Daha iyi planlama, aynı kaynaklarla daha fazla iş yapılmasını sağlayabilir. Fırın örneğinde yeni bir cihaz almak tek başına yeterli olmayabilir; onu kullanacak çalışanlara, malzemeye ve ekmekleri satın alacak müşterilere de ihtiyaç vardır. Ekonomik büyüme, tek bir fırının başarısından ibaret değildir. Ülke genelinde gıda, ulaşım, sağlık ve diğer alanlarda üretilen ürün ve hizmetlerin toplamına bakılır. Ayrıca üretimdeki her artış kalıcı olmayabilir. Örneğin boş duran bir fırının yeniden çalıştırılması üretimi artırabilir; uzun süre devam eden büyümede ise verimliliği artıran yatırımlar ve beceriler özellikle önemlidir. Peki ekonomi büyürken neden herkes kendini daha rahat hissetmeyebilir? Çünkü toplam üretimin artması, gelirin herkese eşit dağıldığı anlamına gelmez. Ayrıca bir kişinin maaşı, satın aldığı ürünlerin fiyatlarından daha yavaş artıyorsa günlük hayatı zorlaşabilir. Kısacası büyüme, ülkenin daha fazla ürettiğini anlatır; bu artışın kimin hayatına ne kadar yansıdığı ise ayrı bir sorudur.